Geniş anlamda insanlık tarihiyle yaşıt olmamakla birlikte, uzun bir süredir ‘devlet’ ya da benzeri siyasal örgütlenmeler insan hayatının ayrılmaz bir parçasını oluşturmuştur. Siyasal düşünceler tarihine genel bir bakışla, muhtevası ve biçimi farklılık taşısa da, bir siyasal örgütlenme tarzı olarak devletin doğasına, kökenine, yapısına, işleyişine ya da işlev ve hedeflerine dair çok çeşitli düşünceler ve çözümleme tarzları ile karşılaşmak mümkündür. Yetkin siyasal örgütlenme biçimi olarak gördükleri Polis’i yücelten Sokrates, Platon ve Aristoteles gibi Antik Yunan düşünürleri, devletin insan doğasıyla uyumunu ve siyasetin ahlaksallığını dile getirmişlerdir. Polis’in yıkılışı, teorik alanda Stoacı düşünceyle ‘kozmopolitizm’i, pratikte ise imparatorluk örgütlenmesinin meşruiyetini ve yüceltilmesini gündeme getirmiştir. Batı Roma İmparatorluğu’nun yıkılışıyla başlayan, merkezî bir devletin olmadığı feodal dönem, Hıristiyanlığın kurumsal ifadesi olan Roma Katolik Kilisesi’nin iktidarıyla kesişmektedir. ‘Modern Devlet’ bu parçalı ve kırılgan iktidar yapısının reddi üzerine kurulmuş ve kendisinden önceki siyasal örgütlenme tarzlarından oldukça farklı olan ve modern dönem boyunca gücünü ve etkinliğini sürekli arttırmış egemen birimdir. Modern dönemin asli tartışması, bu yeni egemen gücün ya da Leviathan’ın merkezinde yer aldığı bir bağlamda gerçekleşmiştir. Bu egemen birimin meşruiyetini rasyonel bir temelde kurgulanan ‘toplumsal sözleşme’ fikrine dayandırmaya çalışan Suarez, Hobbes, Locke, Rousseau gibi düşünürler; sözleşme fikrini ‘kurgusal’ ve ‘yapay’ bularak ‘ahistorik’ olmakla itham eden organik teori yanlıları ve devleti çatışmayla açıklayan düşünürler ve sonraki dönemde bunları takip edenlerin hepsi bu modern/post-modern tartışmanın temel öznelerini oluşturmaktadır.