“Onu o kadar çok özledim ki öğretmenim. Belki aynı rüyayı tekrar görürüm belki rüya kaldığı yerden devam eder, annem gelir ve başımı okşar diye tekrar uyuyor, uyanmak istemiyorum; ancak rüya kaldığı yerden devam etmiyor.” Daha fazlasını anlatacak gücü kalmamıştı. Derin gözlerinin üzerinde çift hilal gibi duran kaşlar ve hemen altındaki uzun kirpikler yumulup açıldığında hüznün sağanakları belirmişti. Meramını eksik anlatmış olmanın sancısına eklenen titreyen sesiyle son cümlesini hıçkırıklar arasında kurdu; “Bir defa başımı okşamasını, ona doya doya sarılmayı o kadar çok isterdim ki öğretmenim.” İnsan olduğunuzu yeniden hatırlayacaksınız.