Raşit, yalnızlığın ve sıradanlığın içinde boğulan, tutkuyla aradığı şeyi bilmeden yaşayan genç bir adamdır. Bir gün aldığı bir tuvaleti astığı duvarda gördüğü kadın portresi, onun hayatını dönüştürür. Portre, Kasımpaşa'da cami avlusunda çalışan yabancı bir kadına aittir; Maria. Raşit'in bu kadına duyduğu tutku, yalnızca fiziksel bir çekim değil, aynı zamanda kendi içindeki boşluğu doldurma arzusunun dışavurumudur. Roman, Raşit'in Maria ile tanışmasından başlayarak, aralarındaki ilişkinin derinleşmesini, çelişkilerini ve sonunda trajik bir sona evrilmesini anlatır. Maria'nın ölümü, yalnızca bir kaybı değil, Raşit'in tüm varoluşsal arayışının da sonunu temsil eder.

Sabahattin Ali, bu romanında sade ve çarpıcı bir anlatım dili kurar. Cümleler genellikle kısa ve kesik kesiktir; bu tercih, karakterin iç dünyasındaki kopukluğu ve duygusal yalnızlığı yansıtır. Betimlemeler minimalisttir ancak etkileyicidir; İstanbul'un kasvetli sokakları, meyhane rutini ve deniz kenarı sahneleri, yalnızlık atmosferini güçlendirir. Ali, okuyucuyu Raşit'in zihnine hapseder ve onun gözünden dünyayı görürüz. Tempo, aceleci bir heyecan taşımaz; aksine, yoğun bir durgunluk ve bekleyiş hissi hâkimdir. Bu tempo, romanın sonlarına doğru Maria'nın hastalığı ve ölümüyle birlikte kırılır ve duygusal yoğunluk yükselir. Karakter işlemede Raşit, tamamen içsel bir figür olarak sunulur; motivasyonları, korkuları ve arzularıyla birlikte okuyucu onunla özdeşleşir. Maria ise gizemini koruyan, tam olarak anlaşılamayan bir karakter olarak kalır; bu bilinçli tutum, ilişkinin doğasındaki anlaşılmazlığı pekiştirir.

Roman, aşk ve yalnızlık temalarını işlerken, varoluşsal boşluk ve anlam arayışını da derinlemesine irdeler. Kurgusal yapısı itibarıyla, klasik aşk hikâyesi kalıbını kullanmakla birlikte, geleneksel mutlu son formülünü tamamen ters yüz eder. Dönemin toplumsal atmosferi, İstanbul'un savaş yılları sonrası bunaltıcı ortamı, karakterlerin davranışlarına ve ilişkilerine zemin oluşturur. Romanın uzunluğu 150 sayfa civarındadır; bu özlü yapı, her satırın işlevsel olduğu yoğun bir anlatı sunar.

Kürk Mantolu Madonna, okura melankoli yüklü bir atmosfer sunar. Sıradan hayatın içindeki derin yalnızlığı, insanın kendini tanıma çabasını ve aşkın hem kurtarıcı hem yıkıcı doğasını hissettirir. Ancak Maria karakterinin sınırlı derinliği, okuyucunun onu tam olarak kavramasını zorlaştırabilir; bu durum, romanın merkezindeki ilişkinin bir ayağının eksik kalmasına neden olur. Yine de Sabahattin Ali'nin Türk edebiyatındaki özgün sesi ve romanın dönemini yansıtan sessiz gerçekliği, eseri zamanla değerini koruyan yapıtlar arasında tutar.