Hüseyin Latif, değişimiyle kendisini derinden etkileyen şehr-i İstanbul ve onu var eden unsurları anlattığı bu kitabında zamanın hızlı akışına kızarak Paulo Coelho’nun, Amin Maalouf’un yolculuk ettiği trene biniyor. Bu trende kimler yok ki! Selçuk Altun, Mathias Énard, Yiğit Okur, Tahsin Yücel, Stefan Zweig, Bedri Baykam, Füruzan ve daha pek çokları. Michel Houellebecq’le ise Bab-ı âli’de mi, Bayrampaşa’daki enginar tarlalarında mı karşılaşmıştı? Her şey bu son yazıda mı gizli, diye bir düşünce doğuyor insanın içinde. Bazen son yazı dramatik bir sonu anlatır, bazense okuyucuya bırakır hayal kurması için bütün sonları. Son, zamanın içinde hiç de bir son olmuyor, ama kime?.. Kimine göre bir son, kimine göre yeni bir başlangıç, ya da sonun sadece bir kez değil, birçok defa yaşanılacağı, yaşatılacağı bir süreç… İşte böyle, adına zaman denen bir süreç akıp gidiyor! (...) Üç usta yaşamımı benden, benim için mi çaldılar? Hayır, onlar benim kendi yoluma kendi isteğimle yönelmemi sağladılar. Kısacası beni benden onlar değil, ben çaldım. Zaten onlar da yaşamlarını çaldırmışlardı. Ama sadece onlar değil, herkes ama herkes bir şeyleri çaldırıyordu. Herkesin ortak çaldırdığı şey de yaşam. Yaşam, zaman tünelinde akan bir duygu birikimi.